باز کردن منو اصلی

بیابان

(تغییرمسیر از صحرا)

بیابان یا صحرا سرزمین گسترده‌ای است که به‌نوعی از منطقه خشک و کم‌باران در جغرافیای کره زمین گفته می‌شود و به خاطر بارندگی سالیانه کم دارای پوشش گیاهی کمی است.

«آفتاب است و، بیابان چه فراخ!/نیست در آن نه گیاه و نه درخت. /غیر آوای غرابان، دیگر/بسته هر بانگی از این وادی رخت.» سهراب سپهری

گفتاوردهاویرایش

آ، الفویرایش

  • «آفتاب است و، بیابان چه فراخ!/نیست در آن نه گیاه و نه درخت. /غیر آوای غرابان، دیگر/بسته هر بانگی از این وادی رخت.»

ب، پویرایش

  • «بیابان را، سراسر، مه گرفته‌ست./چراغِ قریه پنهان است/موجی گرم در خونِ بیابان است»

ت، ثویرایش

ج، چویرایش

  • «چون مردان بشکن این زندان یکی آهنگ صحرا کن/به صحرا در نگر آن گه به کام دل تماشا کن»

ح، خویرایش

د، ذویرایش

  • «درختی خشک را مانم به صحرا،// که عمری سر کند تنهای تنها،// نه بارانی که آرد برگ‌وباری// نه برقی تا بسوزد هستی‌اش را!»

ر، ز، ژویرایش

س، شویرایش

  • «شبی در بیابان مکه از بی خوابی پای رفتنم نماند سر بنهادم و شتربان را گفتم دست از من بدار:«پای مسکین پیاده چند رود/کز تحمل ستوه شد بُختی//تا شود جسم فربهی لاغر/لاغری مرده باشد از سختی.»

گفت ای برادر حرم در پیش است و حرامی در پس اگر رفتی بُردی و گر خفتی مُردی.«خوشست زیر مغیلان به ره بادیه خفت/شب رحیل ولی ترک جان بباید گفت.»

ص، ضویرایش

ط، ظویرایش

ع، غویرایش

ف، قویرایش

ک، گویرایش

  • «کویر در نگاهِ اول، تجلّی خشونت، خشکی، بی آبی و پژمردگی است ... پهنهٔ گسترده‌ای که از ریگزارهای بی حدّ-و-مرزِ آن، زندگی را در کامِ خود فرو می‌برد. از آسمانِ کویر، بارانِ آفتاب می‌بارد و از متنِ آن طوفان‌های سهمگینِ شن بر می‌خیزد. امّا کویر را من مظهرِ زندگی، تلاش، صبوری و سازندگی می دانم؛ که نومیدی در دلِ دریایی مردان و زنانش غرق و هضم می‌شود و از ناممکن‌ها امکانِ شگفت انگیزِ زندگی پویا بر می‌خیزد. مبارزه آرام با طبیعت سخت و خشن و ناآرام، مردان و زنانِ کویری را چنان پرورده، که لحظه‌ای از زندگی شان تهی از آفرینندگی و اُمیدآفرینی نیست.»
  • «من شیفتهٔ کویر هستم؛ سکوت و وسعت کویر آدم را در خودش فرو می‌برد. کویر خالی نیست و موسیقی و شعر عجیبی در آن است.»

لویرایش

مویرایش

نویرایش

وویرایش

هویرایش

یویرایش

منابعویرایش