فاطمه اختصاری

شاعر اهل ایران

فاطمه اختصاری

گفتاوردویرایش

  • «برخلاف چیزی که تصوّر می‌شود، سرودن شعر تنها نیازمند گوشه‌ای خلوت و قلم و کاغذ نیست؛ بلکه باید شاعر در جامعه حضور فعّال داشته باشد، از اتفاقات و اشخاص پیرامون خود ایده بگیرد، مطالعهٔ مستمر و همه‌جانبه‌ای داشته باشد و حتّی گاهی در کلاس‌ها و کارگاه‌های آموزشی حضور پیدا کند. مراوده با دیگر شاعران و حضور در جلسات شعر نیز لازمهٔ کار حرفه‌ای ادبیات است تا یک شاعر با فضای شعر معاصر آشنا شود و از نقاط قوّت و ضعف آثار خود آگاه باشد.»[۱]
  • «سالهاست که شعر آیینی و مذهبی در هر سبکی سروده می‌شود، به طوری‌که به جزء مهمی از ادبیات فارسی تبدیل شده‌است. اما شعر آیینی امروز، خودش را از مضامین، کلمات و فرم‌های کلیشه‌ای شعرهای گذشته بالا کشیده که این مهم شاید با استفاده از دستاوردهای تفکر مدرن و پسامدرن به منصه ظهور رسیده باشد.»
    • در گفت‌وگو با خبرگزاری قرآنی ایران (ایکنا)، ۱۴ فروردین ۱۳۸۷
  • «در آثار مدرن امروز، شاعران فقط به آودن کلمات نمادین بسنده نکرده‌اند بلکه با جسارتی نو، هرچند با حفظ شان ائمه و رعایت حریم‌ها، فضاهای جدیدی را در شعر تجربه می‌کنند.»
    • در گفت‌وگو با خبرگزاری قرآنی ایران (ایکنا)، ۱۴ فروردین ۱۳۸۷
  • «جامعه شناسان می‌گویند نسل جوان امروز از معنویات فاصله گرفته‌است. شاید علتش همین مدرنیسم و زندگی ماشینی باشد ولی رویکردهای پسامدرن به مذهب، در ادامهٔ مدرنیسم باعث رشد و تعالی شعر آیینی شده‌است. شعر آیینی امروز با قضاوت نکردن، انتهای باز در آثار، ایجاد حس نزدیک و همزاد پنداری مخاطب با اثر و خیلی از خصوصیات دیگر خود می‌تواند ذهن خسته پر از دود و بوق مخاطب امروز را دوباره با اندیشه‌های عرفانی و مذهبی گره بزند.»
    • در گفت‌وگو با خبرگزاری قرآنی ایران (ایکنا)، ۱۴ فروردین ۱۳۸۷
  • «توی این سالها فهمیده‌ام هیچ چیز مثل شعرگفتن آرامم نمی‌کند. حتی اگر شعر خوبی نباشد و بیندازمش توی جیب پشتی کیفم. یا همهٔ بیت‌هایش را بعداً عوض کنم. مهم نیست. مهم شعرگفتن است. وقتی جنون گرفته‌ام و هیچ جور آرام نمی‌شوم و خودم را به سکوت راه پله‌های پشت بام خوابگاه می‌رسانم، شعر است که نجاتم می‌دهد! و می‌چسبم به همین، مثل حفاظ پله ها!»

منابعویرایش