باز کردن منو اصلی

ابوالقاسم، عبدالکریم بن محمد رافعی قزوینی (۱۱۶۰–۱۲۲۶م) فقیه شافعی، محدث، مفسر و تاریخ‌نگار ایرانی بود.[۱]

گفتاوردهاویرایش

* * *
رخت دلم هرچه بود عشق به غارت سپرد      صبر نه راهیست خوار عشق نه کاریست خود
هرکه به میدان عشق گام نهد کام یافت      هرکه در ایوان صبر دست نهد پای برد
بار جفاهای دوست کوه نتاند کشید      حلقهٔ زلفین یار باید نیارد شمرد
وصل شد و هجر ماند آه که در باغ عمر      خار به پیری رسید گل به جوانی بمرد[۱]

منابعویرایش

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ هدایت، رضاقلی‌خان. «۲۲۶. رافعی قزوینی». در مجمع الفصحاء. ج. یکم. بخش دوم. به کوشش مظاهر مصفا. تهران: انتشارات امیرکبیر، سال ۲۰۰۲م. ص ۸۱۹.