باز کردن منو اصلی

عباس وریج کاظمی جامعه‌شناس و استاد دانشگاه ایرانی.

گفتاوردهاویرایش

  • «شهر را فقط جایی برای انسان که در آن سروری می‌کند نبینیم، بلکه در شهر پل، اشیاء پرندگان و ساختمان‌ها را هم ببینیم.»[۱]
  • «سی‌وسه‌پل اصفهان... جایی که در زیر آن، روی آن و اطراف آن زندگی جاری است و بخشی از هویت شهر اصفهان است. به عبارتی می‌توانیم بگوییم اگر سی‌وسه‌پل نبود، اصفهان هم‌معنی پیدا نمی‌کرد... سی‌وسه‌پل ما را به تاریخ وصل می‌کند. نسل‌های مختلفی روی این پل زندگی کرده‌اند و افراد زیادی هم آنجا عاشق شده‌اند، پس پل روح دارد و نوع معماری آن به‌صورتی است که حتی جوانان امروزی هم با آن ارتباط برقرار می‌کنند.»[۲]
  • «این از ویژگی‌های بارز معماری قدیم و جدید است؛ اینکه معماری‌های قدیم به گونه‌ای بوده است که حتی آدم‌های امروزی هم در آن راحت‌اند، ولی معماری‌های جدید به گونه‌ای است که ما نمی‌توانیم در آن راحت باشیم. مثلاً چندی پیش رفته بودم مرکز خرید پالادیوم که تازه ساخته شده است و اصلاً در آنجا احساس راحتی نمی‌کردم و مرتب فکر می‌کردم که اینجا فضای من نیست و من به این فضا تعلق ندارم.»[۳]
  • «رویکرد دیگری که در ایران وجود دارد این است که انسان در سیستم شهری امروز راه‌های فرار را پیدا می‌کند، یعنی اینکه هرچقدر هم همه‌چیز تغییر کند، خیلی از مناسبات تغییر نمی‌کنند؛ مثلاً اینکه افراد را به زور از خانه‌های محلی و کنار هم به آپارتمان ببریم تا به زورشهری شوند، نتیجه‌اش می‌شود اینکه فرد گوسفند را در آپارتمان خود سر می‌بُرد.»[۴]
  • «... ما نمی‌توانیم شیئی مثل اتومیبل را در تهران نادیده بگیریم، چون هویت تهران به آن وصل است. دو ویژگی ترافیک و آلودگی تهران حاصل حضور اتومبیل در تهران است...»[۵]

منابعویرایش