باز کردن منو اصلی

حزین لاهیجی

نویسنده و شاعر ایرانی
(تغییرمسیر از شیخ محمدعلی حزین)

محمدعلی بن ابی‌طالب لاهیجی شهرت‌یافته به حَزین لاهیجی با لقب‌های شیخ و مولانا (۱۶ ژانویه ۱۶۹۲، اصفهان - ۱۴ اکتبر ۱۷۶۶، بنارس) فقیه شیعه، صوفی، رساله‌نویس و شرح‌نویس فلسفی، زندگی‌نامه‌ و تاریخ‌نگار، شاعر و خوش‌نویس ایرانی در سدهٔ دوازدهم هجری بود که به نگارش در موضوعات گوناگون پرداخت.[۱][۲]

گفتاوردهاویرایش

با هرچه بود انس تو جای تو همان است      هر چیز هوای تو خدای تو همان است[۱]
* * *
کودک مشیمه را نشمارد به خویش نیک      دنیا به چشم مردم دنیا حقیر نیست[۱]
* * *
از صحبت صوفی منشان سوخت دماغم      ای باده‌پرستان ره میخانه کدامست[۱]
* * *
نومیدی عاشقان قدیم است      مخصوص به روزگار من نیست[۱]
* * *
کرد داغم نگه زاهد خاموش حزین      چه بگویم به من این صورت دیوار چه کرد[۱]
* * *
بنمای رخ چون دیده را گرم تماشا کرده‌ای      ار خوش بود مستوریت ما را چه رسوا کرده‌ای[۱]
* * *
تو و زهد خشک زاهد، من و عشق و مِی پرستی      تو و عیش هوشیاری، من و گریه‌های مستی[۱]
* * *
بازوی زال دنیا چند افکند به خاکت      بی‌درد پشت دستی نامرد پشت پایی[۱]
* * *
دولت طلبی دامن دل را مده از دست      شاید که برون آید از این بیضه همایی
نالیدن بلبل ز نوآموزی عشق است      هرگز نشنیدیم ز پروانه صدایی[۱]
* * *
پیاله می‌کشم امشب به طاق ابرویی      سبوکشان خرابات عشق را هویی[۱]
* * *

منابعویرایش

  1. ۱٫۰۰ ۱٫۰۱ ۱٫۰۲ ۱٫۰۳ ۱٫۰۴ ۱٫۰۵ ۱٫۰۶ ۱٫۰۷ ۱٫۰۸ ۱٫۰۹ ۱٫۱۰ هدایت، رضاقلی‌خان. «حزین لاهیجی قُدِّسَ روحه». نصرت‌الله فروهر. در ریاض العارفین. به کوشش سید رضی واحدی و سهراب زارع. تهران: انتشارات امیرکبیر، سال ۲۰۰۹م. ص ۷۸. شابک ‎۹۷۸-۹۶۴-۰۰-۱۲۳۳-۸. 
  2. حزین لاهیجی، محمدعلی. بیژن ترقی. تهران: کتابفروشی خیام، سال ۱۹۸۳م/۱۳۹۲ش.