باز کردن منو اصلی

زین‌العابدین مؤتمن

نویسنده ایرانی

گفتاوردهاویرایش

بهار خونین
آمد بهار خرم و دل سوگوار ماند      نوروز هم رسید و غمم برقرار ماند
گفتم بهار آید و دل بشکفد چو باغ      دل همچنان فسرده در این نوبهار ماند
هان ای دم نسیم سحرگاه، همتی      کاین غنچه ناشکفته بر این شاخسار ماند
آوخ ز داغ ناوک حرمان که بر دلم      بگذشت عید و حسرت دیدار یار ماند
گویی: ز روزگار چرا شکوه می‌کنم؟      بس داغ‌ها که بر دلم از روزگار ماند
دوش از کنارم آن مه نامهربان گذشت      موج سرشک تا سحرم در کنار ماند
بگذشت با عتاب و نپرسید حال دل      واندر قفاش دیدهٔ گوهر نثار ماند
هان ای دلیل ره مددی کن به همتم!      پایم به گل فرو شد و دستم ز کار ماند
این میزبان که بود که بر خوان همتش      مجلس تمام گشت و می خوشگوار ماند
این آشنا که بود که بیگانه سان گذشت      وز دوستان ز گفت و شنو بر کنار ماند
رفتی به قهر و دیدهٔ من بر قفای تو      در های‌های گریهٔ بی‌اختیار ماند
مشکل که نوشداروی لطفش دوا کند      آن داغ را که بر دل امیدوار ماند
هر زنگ غم که بود بهار از دلم زدود      جز درد و داغ او که به دل یادگار ماند[۱]
رهاورد فارس
زهی کاخ جمشید کیوان طراز      که گردونش با چرخ همبر نهاد
فری تختگاه فلک یادگار      که بنگاه بر چرخ اخضر نهاد
عجب نیست گر خاکساری چو من      سر عجز بر خاک این در نهاد
بر این آستان سر زروی نیاز      بسی همچو خاقان و قیصر نهاد
زخاقان و قیصر شگفتی مدار      که گردون بر این آستان سر نهاد
چو تاجیست ایران که کیهان خداش      ابر تارک هفت کشور نهاد
نگر تا که آن مرد خاور شناس      چه خوش گوهری زیب دفتر نهاد
که با کعبه ایرانی پاکزاد      مر این بارگه را برابر نهاد
تو ای پاک ایرانی از بهر حج      فدایت ره و رسم دیگر نهاد
نپندارم از کعبهٔ مرودشت      یکی گام باید فراتر نهاد
بر این خطهٔ پاک مینو سرشت      پرستشگهی نغز داور نهاد
من و بوسه بر خاک این بارگاه      ندانم ترا چیست اندر نهاد
بدل اندرم مهر ایران خدای      زبنیاد با شیر مادر نهاد[۱]
نوبهار حسن
جانان بهشت در قدم نوبهار توست      اردیبهشت جلوه نقش و نگار توست
ای نو بهار حسن دل خسته سال‌هاست      در حسرت شکفته گل کامکار توست
سنبل زپا فتاده زلف پریش توست      نرگس ز دست رفته چشم خمار توست
هرگز نرست سرو چو بالای دلکشت      خوش می‌روی بناز دلم بیقرار توست
بس نقش‌ها که کلک قضا کرد خوشترین      بر صفحه جهان رقم یادگار توست
در حیرتم چه داشت جهان بی‌تو در بساط      دور زمانه را شرف از روزگار توست
ای مادر زمانه عقیم ار شوی رواست      کان گوهری که خواست دلت در کنار توست
لب پاک کن و رشحه ی می طافتم نماند      صدبوسه در هوای لب میگسار توست
بر چشم اشکبار من ای گل قدم گذار      کاین گوهر سرشک ز بهر نثار توست
بر چشم مؤتمن قدمی گر نهی رواست      بیگانه نیست بنده خدمتگذار توست
ای دل غمین مباش که آن سرو ناز نیز      دیری‌ست در هوای لب جویبار توست
یا رب همیشه باد جهان بر مراد او      دلجوتر از بهشت برین باد یاد او[۱]

منابعویرایش

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ برقعی، محمدباقر. سخنوران نامی معاصر ایران. ج. چهارم. نشر خرم، چاپ ۱۳۷۳. ص۳۴۱۶. شابک ‎۹۷۸۹۶۴۹۹۷۲۴۰۴.