باز کردن منو اصلی

استبداد یک شیوهٔ حکومت خودکامه یا یکه‌سالارانه است، که در آن اعمال قدرت در یک فرد متمرکز می‌شود بی آن که ضمانت‌های قانونی مانعی برای آن ایجاد کند. شکل مدرن آن دیکتاتوری است.

منبع دارویرایش

  • Ὁ λόγος δηλοῖ ὅτι οἷα ἡ πρόθεσίς ἐστιν ἀδικεῖν, παρ᾿ αὐτοῖς οὐδὲ δικαία ἀπολογία ἰσχύει.
    • مستبد همواره برای استبداد خود زمینه‌ای پیدا می‌کند.
      • George Fyler Townsend (1887)
    • هر بهانه‌ای در خدمت یک مستبد خواهد بود.
      • Joseph Jacobs (1894)
    • Aesop The Wolf and the Lamb from Aesop's Fables (c. 620-560 BC).
  • قدرت تمایل به فاسد کردن دارد و قدرت مطلق، مطلقاً فاسد می‌کند.

بدون منبعویرایش

  • «استبداد به مثابه دوزخ است، مغلوب ساختنش کار سهل و ساده‌ای نیست.»
  • «اگرتقوا وبی اعتنایی به دنیا نباشد درهرمقامی مستبدخواهی شد.»

پیوند به بیرونویرایش

ویکی‌پدیا مقاله‌ای دربارهٔ
استبداد
دارد.

الگو:Wiktionary