تفاوت میان نسخه‌های «سعدی»

۱۶٬۹۹۵ بایت حذف‌شده ،  ۴ سال پیش
تشکیلات خودگردان اخراجی (سونیا را محرم خود می داند)
جز (ویرایش 12346789 (بحث) به آخرین تغییری که Nightdevil انجام داده بود واگردانده شد)
(تشکیلات خودگردان اخراجی (سونیا را محرم خود می داند))
'''[[W:سعدی|سعدی]]''' ({{تلفظ|Fa-ir-saadi_(1).ogg}}؛ ۵۶۸ یا ۵۸۸–۶۷۱ هجری شمسی) شاعر و نویسندهٔ پارسی‌گوی ایرانی است.
[[پرونده:Portrait of Saadi.jpg|بندانگشتی]]
[[پرونده:Govardhan. Sa'adi Meets Frend in a Garden. ca. 1644 Page from Gulistan. Private Collection.jpg|220px|بندانگشتی|چپ|«بنی‌آدم اعضای یک‌پیکرند// که در آفرینش زیک گوهرند// چو عضوی به‌درد آورد روزگار// دگر عضوها را نماند قرار// تو کز محنت دیگران بی‌غمی// نشاید که نامت نهند آدمی»]]
 
[[پرونده:Houshang samadi 8.jpg|بندانگشتی|400px|وسط| سونیا بوی فرهاد را می دهد. بعد از شهادت فرهاد تصمیم گرفتیم از او پاسداری کنیم به هیچ مذکری اجازه نمیدهم در صفحه بحثش با او حرف بزند و حتی در ایمیل'''‏]]
<div style="font-variant: small-caps; text-align: center;">
__NOTOC__
 
[[#آ، الف|آ، الف]] - [[#ب، پ|ب، پ]] - [[#ت، ث|ت، ث]] - [[#ج، چ|ج، چ]] - [[#ح، خ|ح، خ]] - [[#د، ذ|د، ذ]] - [[#ر، ز، ژ|ر، ز، ژ]] - [[#س، ش|س، ش]] - [[#ص، ض|ص، ض]] - [[#ط، ظ|ط، ظ]] - [[#ع، غ|ع، غ]] - [[#ف، ق|ف، ق]] - [[#ک|ک]] - [[#گ|گ]] - [[#ل|ل]] - [[#م|م]] - [[#ن|ن]] - [[#و|و]] - [[#هـ|هـ]] - [[#ی|ی]]
</div>
 
== گفتاوردها ==
<small>متن پررنگِ متنی است که در زیرِ تصاویر بکار رفته است.</small>
 
===مانی بختیاره پس خودتو قیمه همه لرها می دونی؟===
=== آ، الف ===
* «اگر [[شب‌ها]] همه قدر بودی، [[شب قدر]] بی قدر بودی :گر سنگ همه لعل بدخشان بودی/پس قیمت لعل و سنگ یکسان بودی.»
** <small>گلستان، باب هشتم در آداب صحبت</small>
* «اندک اندک خیلی شود و قطره قطره سیلی گردد.»
** <small>گلستان، باب هشتم در آداب صحبت</small>
* «اعادهٔ ذکر آن ناکردن اولاتر است».
** <small>گلستان، باب نخست، در سیرت پادشاهان</small>
* «اعرابیی را دیدم که پسر را همی‌گفت: یا بُنَّی اِنَّک مسئولٌ یومَ القیامةِ ماذا اکتَسَبتَ و لا یُقالُ بمن انتسبتَ یعنی ترا خواهند پرسید که عملت چیست نگویند پدرت کیست:جامه [[کعبه]] را که می‌بوسند/او نه از کرم پیله نامی شد//با عزیزی نشست روزی چند/لاجرم همچو او گرامی شد.»
** <small>گلستان، باب هفتم در تأثیر تربیت</small>
* «ای که مشتاق منزلی، مشتاب/پند من کار بند و صبر آموز//اسب تازی دو تک رود به شتاب/واشتر آهسته می‌رود شب و روز.»
** <small>گلستان، باب ششم در ضعف و پیری</small>
 
'''ببین لری ناب اینجوریه:'''
=== ب، پ ===
* «'''[[انسان|بنی‌آدم]] اعضای یک پیکراند// که در آفرینش ز یک گوهرند// چو عضوی به‌درد آورد روزگار// دگر عضوها را نماند قرار// تو کز محنت دیگران بی‌غمی// نشاید که نامت نهند [[آدمی]]'''».
* «بر عجز [[دشمن]] رحمت مکن که اگر قادر شود بر تو نبخشاید.»
** <small>گلستان، باب هشتم در آداب صحبت</small>
* «بر غلامی که طوع خدمت تست/خشم بی حد مران و طیره مگیر//که فضیحت بود به روز شمار/بنده آزاد و خواجه در زنجیر.»
** <small>گلستان، باب هفتم در تأثیر تربیت</small>
* «[[پادشاهی|پادشه]] باید که تا بحدی [[خشم]] بر دشمنان نراند که [[دوستان]] را اعتماد نماند. آتش خشم اول در خداوند خشم اوفتد پس آنگه که زبان به [[خصم]] رسد یا نرسد.»
** <small>گلستان، باب هشتم در آداب صحبت</small>
* «پسری را پدر وصیت کرد/کای جوان بخت یادگیر این پند//هر که با [[خویشاوندان|اهل خود]] وفا نکند/نشود دوست روی و دولتمند.»
** <small>گلستان، باب هشتم در آداب صحبت</small>
* «به دست آوردن [[دنیا]] هنر نیست/یکی را گر توانی [[دل]] به دست آر.»
** <small>گلستان، باب هفتم در تأثیر تربیت</small>
* «بزرگش نخوانند اهل خرد/که نام بزرگان به زشتی برد.»
** <small>گلستان، باب هشتم در سیرت پادشاهان</small>
* «پارسایی را دیدم بر کنار دریا که زخم پلنگ داشت و به هیچ دارو به نمی‌شد. مدتها در آن رنجور بود و شکر خدای عزوجل علی الدوام گفتی. پرسیدندش که شکر چه می‌گویی؟!، گفت: شکر آن که به مصیبتی گرفتارم نه به معصیتی… گر مرا زار به کشتن دهد آن یار عزیز // تا نگویی که در آن دم غم جانم باشد // گویم از بندهٔ مسکین چه گنه صادر شد // کو دل‌آزرده شد از من، غم آنم باشد.»
** گلستان، باب دوم در اخلاق درویشان، حکایت 13</small>
 
کُل گوش بیرید حمهِ هوز لکیل و کل لریل متحد بیمنه تا هرچی تهرانیله بنیم نوم مُسراب اگر دیتونه آگری کردیمونه تا کل ولات تش بمو اَره هوجتونه. هومهَ کل مذانید ایمه تشکیلات اَره یهَ ساتیمونیه ک نومدل ولات بیَریم. په به چو سرجات
=== ت، ث ===
* «تا کار به [[پول|زر]] بر می‌آید / جان در خطر افکندن نشاید.»
** <small>گلستان، باب هشتم در آداب صحبت</small>
* «تا مرد سخن نگفته باشد / عیب و هنرش نهفته باشد.»
** <small>گلستان، باب هشتم در سیرت پادشاهان</small>
 
=== ج، چ ===
* «[[جوان]] گوشه نشین شیر مرد راه خداست/که پیر خود نتواند ز گوشه‌ای برخاست.»
** <small>گلستان، باب هشتم در آداب صحبت</small>
* «چو دخلت نیست، خرج آهسته‌تر کن/که می‌گویند ملاحان سرودی//اگر باران به کوهستان نبارد/به سالی [[دجله]] گردد، خشک رودی.»
** <small>گلستان، باب هفتم در تأثیر تربیت</small>
* «چو کاری بی فضول من بر آید/مرا در وی سخن گفتن نشاید//و گر بینم که نابینا و چاه است/اگر خاموش بنشینم گناه است.»
** <small>گلستان، باب هشتم در سیرت پادشاهان</small>
 
'''ترجمه به فارسی:''' همه گوش کنید ما لک ها و لرها محتد شدیم تا هر چی تهرانیه بفرستم تو مستراب اگر دیدیدی اتشی ایجاد کردیم تا همه جا را اتیش بزنیم برای خودتونه. همه شما می دانید ما این تشکیلات را برای این ساختیم که دیگران را خسته کنیم! پس پشین سرجات
=== ح، خ ===
* «حکیمی را پرسیدند چندین درخت نامور که خدای عزوجل آفریده است و برومند هیچ‌یک را آزاد نخوانده‌اند مگر [[سرو]] را که ثمره‌ای ندارد. درین چه حکمت است؟ گفت هر درختی را ثمره معین است که به وقتی معلوم به وجود آن تازه آید و گاهی به عدم آن پژمرده شود و سرو را هیچ از این نیست و همه وقتی خوشست و این است صفت آزادگان.»
** <small>گلستان، باب هشتم در آداب صحبت</small>
* «[[خشم]] بیش از حد گرفتن وحشت آرد و لطف بی وقت هیبت ببرد نه چندان درشتی کن که از تو سیر گردند و نه چندان نرمی که بر تو دلیر شوند.»
** <small>گلستان، باب هشتم در آداب صحبت</small>
* «خبری که دانی که دلی بیازارد تو [[سکوت|خاموش]] تا دیگری بیارد.»
** <small>گلستان، باب هشتم در آداب صحبت</small>
* «[[خانه]] از پای بست ویران است/خواجه در بند نقش ایوان است.»
** <small>گلستان، باب ششم در ضعف و پیری</small>
 
=== د، ذ ===
* «دو کس رنج بیهوده بردند و سعی بی فایده کردند: یکی آن که اندوخت و نخورد و دیگر آن که آموخت و نکرد.»
** <small>گلستان، باب هشتم در آداب صحبت</small>
* «ده آدمی بر سفره‌ای بخورند و دو سگ بر مرداری با هم بسر نبرند. [[حریص]] با جهانی گرسنه است و قانع به نانی سیر. حکما گفته‌اند توانگری به قناعت به از توانگری به بضاعت.»
** <small>گلستان، باب هشتم در آداب صحبت</small>
 
حالا مانی بختیار بیا دنبال من هی بگو '''وگ ولس کُ وگ ولس کُ''' ( به بختیاری میشه عه ولش کن). حق بود بختیارها به کشویر علیکودرز می پیوستند! اخه هموطن کی گفته لرهای خوزستان و عراقی مثل شما هستند؟ مهندسی اجتماعی را حال می کنی؟ میخوای مثل بلبل واست لری اصیل، چه چه بزنم. حالا خوبه تهرانی نمی دونه نهاوندیی و بروجردی که تو صداو سیما زیاد ازش استفاده می کنند اصلا لری نیست! بیشتر شبیه زبان سرخی گیلانی و سمنانی اقای روحانی است از نوع رمزگذاری پیشرفته! حسن فریدون
=== ر، ز، ژ ===
* رازی را که نهان خواهی با کس در میان منه.
* رای بی قوت مکر و فسون است، و قوت بی رای، جهل و جنون.
 
[[پرونده:The Joker at Romics 2014.jpg|بندانگشتی|400px|وسط| '''‏
=== س، ش ===
* «[[سخن]] میان دو [[دشمن]] چنان گوی که گر دوست گردند شرم زده نشوی.»
** <small>گلستان، باب هشتم در آداب صحبت</small>
* «سالی نزاعی در پیادگان [[حج|حجیج]] افتاده بود و داعی در آن سفر هم پیاده انصاف در سر و روی هم فتادیم و داد فسوق و جدال بدادیم کجاوه نشینی را شنیدم که با عدیل خود می‌گفت یاللعجب پیاده عاج چو عرضه شطرنج به سر می‌برد فرزین می‌شود، یعنی به از آن می‌گردد که بود و پیادگان حاج بادیه به سر بردند و بتر شدند :از من بگوی حاجی مردم گزای را/کو پوستین خلق به آزار می‌درد//حاجی تو نیستی شترست از برای آنک/بیچاره خار می‌خورد و بار می‌برد.»
** <small>گلستان، باب هفتم در تأثیر تربیت</small>
* «سال‌ها بر تو بگذرد که گذار/نکنی سوی تربت پدرت//تو به جای پدر چه کردی خیر؟ /تا همان چشم داری از پسرت.»
** <small>گلستان، باب ششم در ضعف و پیری</small>
 
دیروز به بلاک اواکس (یا بلک اواکس 2002) درخواست کردیم که ای شیخ لاجرم هست مدیران ادبیات ما را غصب می کنند گویی از ما کپی می کنند ان جاهل ها ما را محصل بیکار خطاب! می کنند
=== ص، ض ===
* «صیاد بی روزی ماهی در دجله نگیرد و ماهی بی آجل در خشک نمیرد.»
** <small>گلستان، باب هشتم در آداب صحبت</small>
 
ناگهان شیخ بزرگ دستی برپشمانش کشید و دوباره الله اکبری گفت اما چیزی نگفت این سکوت ادامه داشت تا اینکه دیروز شیخ بزرگ خودی نشان داد و ما که تمام امکاناتمان را از او داریم نیز غافلگیر شدیم! آری شیخ بزرگ دوباره حساب Ssalehi را هک کرد و اقتدار ما را نشان داد! احسن بر شیخ'''‏
=== ط، ظ ===
]]
* «طبیبی که خود باشدش زرد روی / از او داروی سرخ رویی مجوی.»
 
ما در لحظه تفکرات جاهلانه مدیران را تغییر می دهیم. یکبار می گویند اذری هست یکی می گوید او اصفهانی است یکی می گوید کورد است و........ این مهندسی اجتماعی شما را درگیر یک زنجیره تکرار می کند
=== ع، غ ===
* «عالم ناپرهیزگار، کور مشعله دار است.»
** <small>گلستان، باب هشتم در آداب صحبت</small>
* «[[علم]] از بهر [[دین]] پروردنست نه از بهر دنیا خوردن.»
** <small>گلستان، باب هشتم در آداب صحبت</small>
 
واقعا من کی هستم؟ ایا یک دختر هستم؟ ایا یک بچه محصل هستم؟ ایا لر هستم؟ ایا انگلیسی هستم. ما شما را چنان به بازی میگیریم که همچون کودکی جاهل در باغ اصغراقا مشغول بازی میشوید! و انگاه سربزن‌گاه وارد عمل می شویم و با غافلگیریی به نیت شوم خود می رسیم همانا ما عذاب الهی بر شما هستیم. بترس و عذاب بکش× نماز بخوانید
=== ف ===
=== ق ===
=== ک ===
=== گ ===
* گدای نیک فرجام، به از پادشاه بدفرجام.
* «اگر ز باغ رعیت ملک خورد سیبی / برآورند غلامانش آن درخت از بیخ»
** <small>گلستان، باب نخست، در سیرت پادشاهان</small>
 
=== ل ===
=== م ===
* «متکلم را تا کسی عیب نگیرد [[سخن]]ش صلاح نپذیرد.»
** <small>گلستان، باب هشتم در آداب صحبت</small>
* «مرد بی [[مروت]] زن است و عابد با طمع رهزن.»
** <small>گلستان، باب هشتم در آداب صحبت</small>
 
هرچند هکرها عاقبت خوبی ندارنداما تضمین می کنم اهل عمل باشم و قبل از مردنم کل مدیران ویکی را نابود کنم! تاکید می کنم کل مدیران! البته اگر ویکی هم نابود شد که چه بهتره! و همه را به نماز خواندن مجبور کنم و دین اسلام را گسترش دهم
=== ن ===
* «نیک بختان به حکایت و امثال پیشینیان پند گیرند زان پیشتر که پسینیان به واقعه او مثل زنند. دزدان دست کوته نکنند تا دستشان کوته کنند :پند گیر از مصائب دگران/تا نگیرند دیگران به تو پند.»
** <small>گلستان، باب هشتم در آداب صحبت</small>
* «نصیحت [[پادشاه]]ان کردن کسی را مسلم بود که بیم سر ندارد یا امید زر.»
** <small>گلستان، باب هشتم در آداب صحبت</small>
* «ندهد هوشمند روشن رای/به فرومایه کارهای خطیر//بوریا باف اگر چه بافنده است/نبرندش به کارگاه حریر.»
** <small>گلستان، باب هفتم در تأثیر تربیت</small>
* نه چندان نرمی کن که بر تو دلیر شوند، و نه چندان درشتی که از تو سیر گردند.
 
=== و ===
* «وقتی، به جهلِ جوانی، بانگ بر مادر زدم؛ دل‌آزرده به کنجی نشست و گریان همی گفت: مگر [[کودک|خُردی]] فراموش کردی که دُرشتی می‌کنی؟
{{شعر}}
{{ب|چه خوش گفت زالی [پیرزن] به فرزندِ خویش|چو دیدش پلنگ افگن و پیلتن}}
{{ب|گر از عهدِ خُردی ات یاد آمدی|که بیچاره بودی در آغوشِ من}}
{{ب|نکردی درین روز بر من جفا|که تو شیر مردی و من پیر زن}}
{{پایان شعر}}
** <small>گلستان، باب ششم در ضعف و پیری</small>
 
=== هـ ===
* «همه کس را عقل خود به کمال نماید و فرزند خود به جمال.»
** <small>گلستان، باب هشتم در آداب صحبت</small>
* «هر که را [[دشمن]] پیشست، اگر نکشد دشمن خویشست.»
** <small>گلستان، باب هشتم در آداب صحبت</small>
* «هر که با بدان نشیند اگر نیز طبیعت ایشان درو اثر نکند به طریقت ایشان متهم گردد و گر به خراباتی رود به نماز کردن منسوب شود به خمر خوردن.»
** <small>گلستان، باب هشتم در آداب صحبت</small>
* «هر که بر زیر دستان نبخشاید به جور زبر دستان گرفتارآید.»
** <small>گلستان، باب هشتم در آداب صحبت</small>
 
=== ی ===
* «یکی را شنیدم از پیران مربی که مریدی را همی‌گفت: ای پسر چندان که تعلق خاطر آدمی زاد به روزیست اگر به روزی ده بودی به مقام از ملائکه در گذشتی:روانت داد و طبع و عقل و ادراک/جمال و نطق و رای و فکرت و هوش//کنون پنداری ای ناچیز همت/که خواهد کردنت روزی فراموش.»
** <small>گلستان، باب هفتم در تأثیر تربیت</small>
* «یکی را از بزرگان ائمه پسری وفات یافت پرسیدند که بر صندوق گورش چه نویسیم گفت: آیات کتاب مجید را عزت و شرف بیش از آن است که روا باشد بر چنین جای‌ها نوشتن که به روزگار سوده گردد و خلایق برو گذرند و سگان برو شاشند، اگر به ضرورت چیزی همی‌نویسند این بیت کفایتست:بگذر ای دوست تا به وقت بهار/سبزه بینی دمیده بر گل من.»
** <small>گلستان، باب هفتم در تأثیر تربیت</small>
* «یکی را از حکما شنیدم که می‌گفت :هرگز کسی به جهل خویش اقرار نکرده است مگر آن کس که چون دیگری در سخن باشد همچنان ناتمام گفته سخن آغاز کند:سخن را سر است ای خداوند و بن/میاور سخن در میان سخن//خداوند تدبیر و فرهنگ و هوش/نگوید سخن تا نبیند خموش.»
** <small>گلستان، اب چهارم در فواید خاموشی</small>
 
== دربارهٔ او ==
* «می‌گویند شعر سعدی سهل ممتنع است، یعنی ظاهرش ساده اما مثل او شعر گفتن در حد ممتنع بودن است. به همین دلیل هم تقلید از سعدی غیرممکن است و همه کسانی که خواستند این کار را کنند، شکست خوردند.»
** ''[[ضیاء موحد]] ''<ref>http://www.sharqparsi.com/2014/03/article13727</ref>
* «سعدیا! چون تو کجا نادره گفتاری هست؟ /یا چو شیرین سخنت نخل شکرباری هست؟//یا چو بستان و گلستان تو گلزاری هست؟ /هیچم ار نیست، تمنای توأم باری هست//«مشنو ای دوست! که غیر از تو مرا یاری هست/یا شب و روز بجز فکر توأم کاری هست».
** ''[[محمد تقی بهار]]
* «از سعدی مشهورسخن، شعر روان جوی// کو کعبه فضل است و دلش چشمه زمزم»
مجد همگر ''
* «استاد سخن سعدی است نزد همه کس اما// دارد غزل [[حافظ]] طرز سخن [[خواجوی کرمانی|خواجو]]»
** ''[[حافظ]]''
* «به‌جای سخن، گر به تو جان فرستم// چنان دان که زیره به [[کرمان]] فرستم»
** ''[[سیف فرغانی]]، معاصر سعدی''
* «حدیث [[شعر]] من گفتن، به پیش طبع چون آبت// به آتشگاه [[زرتشت|زردشت]] است خاکستر فرستادن// بَرِ آن جوهری بردن چنین [[شعر]] آن‌چنان باشد// که دست‌افزار جولاهان بَرِ زرگر فرستادن»
** ''[[سیف فرغانی]] معاصر سعدی''
* «در [[شعر]] سه تن پیمبرانند// قولی است که جملگی بر آنند// [[فردوسی]] و [[انوری]] و سعدی// هر چند که لانبی بعدی»
** ''[[جامی]]''
* «ما گرچه به نطق، [[طوطی]] خوش نفسیم// بر شِکّرِ گفته‌های سعدی [[مگس|مگسیم]]// در شیوه [[شعر|شاعری]] به اجماع امم// هرگز من و سعدی به امامی نرسیم»
** ''[[مجد همگر]]، معاصر سعدی''
* «مدح سعدی نگفته بیتی چند// [[طوطی]] نطق را زبان بگرفت»
** ''[[سیف فرغانی]] معاصر سعدی''
* «نوبت سعدی که مبادا کهن// شرم نداری که بگویی سخن»
** ''[[امیرخسرو دهلوی]]''
* «ور تو را شهرت سعدی نبود نقصی نیست// حاجتی نیست در [[اسلام]] اذان را به منار»
** ''[[سیف فرغانی]] معاصر سعدی''
* «یکی گفت امامی امام هری را// ز سعدی فزون یافته [[مجد همگر]]// در این ماجرا چیست رای تو گفتم// ستمگر بود مجد همگر ستمگر»
** ''[[آذر بیگدلی]]''
* «ما سعدی را یکی از محبوب‌ترین شعرای اخلاقی ادبیات فارسی و یکی از مشهورترین شعرای ایران، نه به صورت یک نفر مربی عبوس، بلکه به صورت شخصی بشاش، خوش مشرب با کورسویی از بذله‌گویی شیطنت‌آمیز، می‌دانیم.»
** ''[[یان ریپکا]]''<ref>http://sadishenasi.com/Detail.aspx?id=724</ref>
* «تاکنون هیچ نویسندة ایرانی، نه تنها در کشور خود، بلکه تا هرجا که زبان او توسعه یافته از مقامی والاتر و شهرتی بیشتر از او برخوردار نشده است. گلستان و بوستان او نخستین کتاب‌های درسی است که محصلان زبان فارسی با آن آشنا می‌شوند، هم‌چنان‌که استقبال عامه از غزل‌هایش فقط نسبت به همشهریش حافظ مقام دوم را دارد. او نسبت به دو شاعری که قبلاً در این فصل مورد بحث قرار گرفتند[فردوسی و انوری]، از نوع کاملاً دیگری است و روی هم رفته خصلت زیرکانة نیمه دیندار و نیمه دنیا دار ایرانی را معرفی می‌کند، همچنان‌که دو دیگر معرف پارسایی پرشور و صوفیانة اوست. در آن هنگام، تصوف چنان فضا را انباشته بود و اصطلاحات آن ـ هم‌چنان‌که هنوز هم هست ـ آن‌چنان در زمرة محاورات روزمره بود، که آثار آن در نوشته‌های سعدی نه اندک است و نه مشکوک، ولی اساساً بی هیچ تردیدی می‌توان گفت که عقل دنیادار بیش از تصوف خصیصة اصلی اوست و گلستان یکی از بزرگ‌ترین آثار مکتب ماکیاولی در زبان فارسی است. البته احساسات و علایق دینی فراوان است، ولی این احساسات و علایق علی‌الرسم از نوعی کاملاً واقعی است و اغلب فاقد آن کیفیت رؤیایی خاص نویسندگان صوفی است.»
** ''[[ادوارد براون]]''<ref>http://sadishenasi.com/Detail.aspx?id=722</ref>
* «سعدی به زبان همه‌ملل و اقوام عالم سخن می‌گوید و گفته‌های او مانند هومر، شکسپیر، سروانتس و مونتنی، همیشه تازگی دارد. کتاب گلستان یکی از اناجیل و کتب مقدس دیانتی جهان است که دستورهای اخلاقی آن، قوانین عمومی و بین‌المللی است.»
** [[امرسون ، شاعر و نویسنده و اندیشمند آمریکایی]]
 
== پیوند به‌بیرون ==
{{پانویس}}
{{جعبه پیوند به پروژه‌های خواهر}}
 
[[رده:اهالی ایران]]
[[رده:شاعران ایرانی]]
[[رده:کاتبان ایرانی]]
[[رده:اهالی شیراز]]
[[رده:درگذشتگان ۱۲۹۱]]
۶۶

ویرایش