باز کردن منو اصلی

تغییرات

جز
بدون خلاصه ویرایش
'''[[W:اقبال لاهوری|اقبال لاهوری]]'''، اندیشمند و شاعر مسلمان شبه‌قاره هند. زادروز: ([[۱۲۵۰ (هجری شمسی)|۱۲۵۰]] - [[۱۳۱۶ (هجری شمسی)|۱۳۱۶ هجری شمسی]]) برابر با ([[۱۸۷۳ (میلادی)|۱۸۷۳]] - [[۱۹۳۸ (میلادی)|۱۹۳۸ میلادی]]) در پاکستان.
{{ویکی‌سازی}}
{{تمیزکاری}}
'''[[W:اقبال لاهوری|اقبال لاهوری]]''' اندیشمند و شاعر مسلمان شبه قاره هند است.
 
==بدون دارای منبع ==
* «به خود راه عشق می‌پوئی؟// به چراغ آفتاب می‌جوئی؟»
* * ''' نقش هستيم'فرنگ''
* «جنت ملا، خور و خواب و سرود// جنت عاشق، تماشای وجود»
** ''جاوید‌نامه''
* «در بود و نبود من، اندیشه گمان‌ها داشت// از عشق هویدا شد این نکته که هستم من»
** ''می باقی''
* «عشق را از تیغ و خنجر باک نیست// اصل عشق از باد و خاک و آب نیست»
** ''اسرار خودی''
* «عقلی که جهان سوزد یک جلوه بی‌باکش// از عشق بیاموزد آئین جهان‌تابی»
** ''افکار''
 
==بدون منبع==
*زندگی در صدف خویش گهر ساختن است ... عشق ازین گنبد دربسته برون‌تاختن است.
* «بود نقش هستيم انگاره‌ای// ناقبولی ناکس نا کاره‌ای// عشق سوهان زد مرا آدم شدم// عالم کيف و کم عالم شدم// حرکت اعصاب گردون دیده‌ام// در رگ مه گردش خــون ديده‌ام// بهر انسان چشم من شب‌ها گريست// تا دريدم پرده اسرار زيست// از درون کارگاه ممکنات// برکشيدم سر تقويم حيات// من که اين شب را چون مه آراستـم// گرد پای ملت بيضاستم// ملتی در باغ و راغ آوازه‌اش// آتش دل‌ها سرود تازه‌اش// ذره گشت و آفتاب انبار کرد// خرمن از صد [[مولوی|رومی]] و [[عطار نیشابوری|عطار]] کرد// آه گرمم رخت برگردون کشم// گرچه دودم از تبار آتشم// خامه‌ام از همت فکر بلند// راز اين نه پرده در صحرا فکند// قطره تا هم‌پایهٔ دریا شود/ ذره از بالندگی صحرا شود»
 
* «تپیدن و نرسیدن چه عالمی دارد -// خوشا کسی که به‌دنبال محمل است هنوز.»
*گرفتم که این جهان خاک و ما کف خاکیم - به ذره‌ذرهٔ ما درد جستجو ز کجاست؟
* «زندگی در صدف خویش گهر ساختن است ...// عشق ازین گنبد دربسته برون‌تاختن است.»
 
* «ساحل افتاده گفت گرچه بسی زیستم// هیچ نه معلوم شد آه که من چیستم// موج زخود رفته‌ای تیز خرامید و گفت// هستم اگر میروم گر نروم نیستم»
*تپیدن و نرسیدن چه عالمی دارد - خوشا کسی که به‌دنبال محمل است هنوز.
* «شاعری زین مثنوی مقصود نیست// بت‌پرستی بت‌گری مقصود نيست// هندی‌ام از پارسی بیگانه‌ام// ماه نو باشم تهی پیمانه‌ام// حسن‌انداز بیان از من مجو// خوانسار و اصفهان از من مجو// گرچه هندی در عذوبت شکر است// طرز گفتار دری شیرین‌تر است// فکر من از جلوه‌اش مسحور گـشت// خامه من شاخ نخل طور گشت// پارسی از رفعت اندیشه‌ام// در خورد بافطرت انديشه‌ام// خرده برمينا مگیر ای هوشمند// دل به ذوق خردهٔ مینا ببند»
 
* «عشق صیقل می‌زند فرهنگ را.»
*میارا بزم بر ساحل که آنجا - نوای زندگانی نرم‌خیز است
* «گرفتم که این جهان خاک و ما کف خاکیم -// به ذره‌ذرهٔ ما درد جستجو ز کجاست؟»
به دریا غلت و با موجش درآویز - حیات جاودان اندر ستیز است.
* «میارا بزم بر ساحل که آنجا -// نوای زندگانی نرم‌خیز است// به دریا غلت و با موجش درآویز// حیات جاودان اندر ستیز است»
 
*عشق صیقل می‌زند فرهنگ را.
 
* ''' نقش هستيم'''
 
بود نقــــــش هستيــــم انگـــــاره ای/ نا قبــــولـــی ناکــــس نا کــــاره ای
 
عشق سوهان زد مـــــرا آدم شــــدم/ عالـــم کيـــــف و کـــم عالــم شــــدم
 
حرکـــت اعصاب گــردون ديــده ام/ در رگ مه گــردش خــون ديـــده ام
 
بهر انسان چشم من شبهــــا گريست / تــــا دريـــدم پـــرده اسرار زيســـت
 
از درون کــــارگــــاه ممکــــــــنات / برکشيــــدم ســـــر تقويــــم حيـــــات
 
من که اين شب را چون مه آراستـم / گـــرد پـــــای ملــــت بيــــضاستــــم
 
ملتـــــی در بـــاغ و راغ آوازه اش / آتـــش دلهـــا ســــرود تـــــــازه اش
 
ذره گشــت و آفــــتاب انبار کــــرد / خرمن از صد رومی و عطار کـــرد
 
آه گرمم رخت بـــر گردون کشــــم/ گــــرچــــه دودم از تــــبار آتشـــــم
 
خامـــــه ام از همت فکـــر بلنـــــد/ راز اين نه پـــرده در صحرا فگنــــد
 
قطـــره تــــــــاهمپــــايـــــه دريـــــا شود/ زره از بــــاليـــــدگـی صحــــــــرا شـــــود
 
 
* ''' طرز گفتار دری'''
 
شاعری زاين مثنوی مقصود نيســـت / بت پرستی بت گری مقصود نيســـــت
 
هنـــــدی ام از پـــارسی بيگانــــه ام/ مــــاه نــــو باشــــم تهــــی پيمانــــه ام
 
حسن انــــداز بيـــان از مــن مجــــو / خوانسار و اصفهـــان از مـــــن مجـــو
 
گرچه هندی در عذوبت شکــر است / طرز گفتار دری شيريــن تــــر است
 
فکر من از جلوه اش مسحور گـشت / خامه من شاخ نخــــل طــور گشــــت
 
پــــارســـی از رفعت انــــديـــشه ام / در خـــورد بافطــــرت انــــديشــــه ام
 
خرده برمينا مگــير ای هــــوشمنــــد/ دل بــــه ذوق خــــرده مينــــا ببنـــــد
 
*ساحل افتاده گفت گرچه بسي زيستم/هيچ نه معلوم شد آه که من چيستم
 
موج ز خود رفته ای تيز خراميد و گفت/هستم اگر ميروم گر نروم نيستم
 
{{ناتمام}}
 
==پیوند به بیرون==
{{ویکی‌پدیا}}
{{ناتمام}}
 
{{میانبر}}
 
[[رده:شاعران|لاهوری، اقبال]]
[[رده:سیاست‌مداران| لاهوری، اقبال]]