رامین جهانبگلو: تفاوت میان نسخه‌ها

بدون خلاصۀ ویرایش
(مطالب منبع‌دار)
بدون خلاصۀ ویرایش
* «جالب اینجاست که وقتی شما با هم وطنان ما صحبت می‌کنید می‌بینید که اکثراً نگرش مٌثله شده‌ای در موردِ هویّتِ ایرانی دارند و این امر در تاریخ معاصر ایران بسیار مشاهده می‌شود. اسلامی‌ها می‌گویند تاریخ و هویّتِ ایرانی یعنی تشیّع و بس. آن‌هایی که به ما قبلِ اسلام علاقه دارند می‌گویند اسلام را باید کنار گذاشت چون ما، قبل از اسلام زرتشتی بوده‌ایم و می‌بایستی به ایرانِ بزرگ و سلطنتی بازگشت. طرفداران بی چون و چرای غرب هم می‌گویند بیاییم غربی شویم و خود را از دردسرِ تاریخ ایران و اتّفاقاتِ آتی خلاص کنیم... انسان ایرانی کیست؟ به نظر من انسان ایرانی حاصلی از هر سه این گفتمان هاست. او هم به اسلامِ شیعه با تمامِ منضماتش اعتقاد دارد، حتّی اگر مدرن هم باشد روزه می‌گیرد ... ضمناً به ایران باستان هم علاقه دارد و برای [[کورش]] و [[داریوش]] احترام خاصّی دارد... پس انسان ایرانی لایه‌های فرهنگی یا تمدّنی یا بهتر بگویم انسان شناختی و متافیزیکی گوناگونی دارد که به این سادگی نمی‌توان یکی را به نام دیگری از بین برد. از جای دیگری بیرون می‌زند و قد علم می‌کند. [[انقلاب ۱۳۵۷ ایران|انقلاب ایران]] نمونهٔ بارز آن است.»
** <small>در «تمدّن و تجدّد» نشر مرکز، چاپ ۱۳۸۲، ۷۶ و ۷۷</small>
* «دموكراسی چيز بدی نيست. به شرط اين‌ كه نتيجه‌ اعمال شهروندان يك مملكت باشد، نه اين‌ كه از بيرون بيايد. دموكراسی يك تمرين روزانه است از سوي شهروندان يك مملكت نه چيزی كه توسط يك سازمان يا بنگاه داده شود.»<ref>[http://aftabnews.ir/vdcguw9n.ak9zx4prra.html سایت آفتاب نیوز، ۱۳۸۵]</ref>
* «دانشگاه هميشه در مركز جامعه مدنی و در كنار و برابر نهاد مدرن دولت و از نهادهای كليدی گستره همگانی مي‌‏باشد. چرا كه با برخورد انديشه‌‏های مختلف در اين فضا پيشرفت عقلانيت و رشد انتقاد هم بيشتر شده است.»<ref>[http://khabar.gooya.com/culture/archives/003617.php سایت گویانیوز، ۱۳۸۲]</ref>
* «هر ملتی برای انديشيدن حافظه تاريخی خود دارای استراتژی حافظه سازی خاص خود است که به طور معمول حفظ بخشی از حقايق تاريخی را تبديل به شواهد سياسی می کند و بخشی را در تاريکی تاريخ مدفون می کند.»<ref>[http://news.gooya.com/politics/archives/2011/07/124819.php سایت گویانیوز، ۱۳۹۰]</ref>
* «بحث «کالچر» (فرهنگ) و «سیویلیزیشن» (تمدن) از هم کاملا جدا است. در خاطره ملی ما ایرانی‌ها گاهی این دو مفهوم یکی می شود. یعنی ما وقتی از تمدن و فرهنگ ایران صحبت می کنیم هر دو را یکسان می بینیم. دلیلش هم این است که به نظر من پشت آن یک کار فلسفی نیست. یک برخورد خیلی احساسی محض است. به هر حال مهم این است که ما این دو تا را بتوانیم از هم جدا کنیم و به این پرسش پاسخ بدهیم که وقتی داریم درباره تمدن صحبت می کنیم با ارجاع دادن به نوروتلیاس، هگل و کانت داریم از چه موضوعی صحبت می کنیم و تمدن ایرانی یعنی چه و وقتی از فرهنگ یا کولتور صحبت می کنیم یعنی چه.»<ref>[https://www.radiofarda.com/a/f3-jahnabegloo-how-to-be-iranian/27809782.html سایت رادیو فردا، ۱۳۹۶]</ref>
* «چرا باید روشنفکران ما جهانی شوند؟ من اعتقاد دارم که ما نه تنها باید گلوبال شویم بلکه باید لوکال هم شویم. یعنی «گلوکال» شویم. خودشناسی و جهانی شدن باید با هم باشد. اگر از من سووال کنید که جهانی شدن یعنی چه می‌گویم جهانی شدن یعنی این که فکر و اندیشه خودمان را به خطر بیاندازیم. روشنفکری که می‌خواهد جهانی شود نمی‌‌آید فکر و اندیشه خودش را مومیایی کند و در یک محفظه غیرقابل نقد قرار دهد. چگونه خودمان را به خطر می‌اندازیم؟ وقتی با جهان غیر خودمان با جهان دیگری برخورد می‌کنیم.»<ref>[https://www.radiofarda.com/a/f3-jahnabegloo-how-to-be-iranian/27809782.html سایت رادیو فردا، ۱۳۹۶]</ref>
 
== پانویس ==
۴۶

ویرایش