باز کردن منو اصلی

تغییرات

۲ بایت اضافه‌شده، ۲ سال پیش
[[پرونده:Tehran Snapshot 01493.JPG|220px|بندانگشتی|چپ|«کمترین بهره‌ای که بنده از تنهایی می‌گیرد، آسودگی مردم است...است…»''[[جعفر صادق]]'' ]]
'''[[w:تنهایی|تنهایی]]''' یک حالت احساسی است که در آن یک فرد تجربۀتجربهٔ یک احساس قوی از پوچی و انزوا را دارد.
 
== گفتاورها ==
* «اگر تو شیرینی تنهایی را چشیده بودی از خودت هم می‌هراسیدی ... کمترین بهره‌ای که بنده از تنهایی می‌گیرد، آسودگی از مدارا و سازش با مردم است.»
** ''[[جعفر صادق]]'' <small>[[w:تحف العقول|تحف العقول]]</small>
* «من ز بی‌یاری چو در خود بنگرم/هم نپندارم که یاری داشتم.»
** از دیوان ''[[خاقانی شروانی]]''
* «هر که خواهد که تا دین او به سلامت باشد و تن او آسوده ودل او به عافیت گو از مردمان جدا باش که این زمانه وحشت است و خردمند آنست که تنهایی اختیار کند.»
** ''[[جنید بغدادی]]''<small>از تذکرة الأولیاء، عطار نیشابوری، بخش «ذکرِ جنید بغدادی»</small>
* «تاکنون رفیقی پیدا نکرده‌ام که به اندازه تنهایی قابل رفاقت باشد.»
** [[هنری دیوید تورو]]
کاربر گمنام