هادی حائری

هادی حائری با تخلِّص هادی (۱۸۸۶، کربلا - ۱۰ ژوئن ۱۹۸۰، تهران) مقام‌دار گوناگون وزارت فرهنگ، مؤلف و شاعر ایرانی؛ فرزند عبدالله حائری بود.[۱]

گفتاوردهاویرایش

در پهلوی صفای دُرَر بینم      روز و شبش چو شمس و قمر بینم
روزش چو صبح عید خوش و دلکش      وَاندر شبش صفای سحر بینم
در آب آن ز ماهی رنگارنگ      مرداب پر ز دُرّ و گُهَر بینم
وقت غروب، عکس خود اندر آب      پرتوفکن چو شوشهٔ زر بینم
هر بامداد از عرق شبنم      بر هر شکوفه لؤلؤ تر بینم
بر سطح آب، گردشِ زورق‌ها      چون لعبتان به تخت فنر بینم
قرقاول و کبوتر و مرغابی      مرغوله‌بال و غالیه‌پَر بینم
مانا به سنگ‌فرش خیابانش      یاقوت و لعلْ جایِ حجر بینم
حورانْ گشاده‌روی صف اندر صف      در بولوار آن به گذر بینم
هم با فرشتگان و پری‌رویان      آمیخته چو شیر و شکر بینم
من در میان جمع به نَظّاره      باشد ز یار خویش خبر بینم
تا کی رُخَش نبینم و اندر دل      از تاب انتظار شرر بینم
در جوله مَه‌رُخان و من اندر فکر      کان مه‌لقا فروغِ بصر بینم
ناگه طلوع کرد و گمان بردم      قرص قمر به پیشِ نظر بینم
گفتم: مَها سپاس که دیگر بار      با چشم خود تو نیک‌سیَر بینم
با صد کرشمه گفت: قدم بر چشم      چون شد به پهلَویت سفر بینم
گویا نمانده گلرخی اندر ری      کز ری تو را به بحر خزر بینم
تهرانی است و بوالهوسی هرچند      این رسم در نژاد بشر بینم
در نوعِ مرد، خوی هوسرانی      ارثی‌ست کز پدر به پسر بینم
ای شوخ‌طبع، شاعر ایرانی      شاعر نه، بلکه شعبده‌گر بینم
پیداست شرمگین شده‌ای زیرا      بر چهره‌ات ز شرم اثر بینم
گفتم: به چون منی ز تو کی زیبد      کاین‌گونه سخت خیره‌نگر بینم
فرق است بین عشق و هوسرانی      فرقی که بین خوبی و شر بینم
مرغ هوا و مرغ سرا مانند      هستند و فرق بی حد و مَر بینم
چشمم چو لاله کاسهٔ خون گردد      بر دیگری به‌جز تو اگر بینم
چون دل به دام توست نباشد بیم      دلبر اگر هزار نفر بینم
تا زنده‌ام به راه تو تا زنده      آتش به جان ز داغ و جگر بینم
جز عشق، قلبم از همه بیگانه‌ست      باقی همه نقوش و صُوَر بینم
عقل و اراده، نفْس و طبیعت را      در نزد عشقْ بسته‌کمر بینم
بودِ جهان ز عشق بُوَد کاو را      در مرکز وجود مقر بینم[۱]

منابعویرایش

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ برقعی، محمدباقر. سخنوران نامی معاصر ایران. ج. ششم. نشر خرم، چاپ ۱۳۷۳. ص۳۹۰۹. شابک ‎۹۷۸۹۶۴۹۹۷۲۴۰۴.