باز کردن منو اصلی

ابوعلی شقیق بن ابراهیم بلخی (؟ - ۱۹۴ق)، از بزرگان تصوف در سدهٔ دوم قمری و استادِ حاتم اصم.

گفتاورهاویرایش

از تذکرة الاولیاء، عطار نیشابوری، ذکر «شقیق بلخی»

  • «هزار و هفتصد استاد را شاگردی کردم و چند اشتروار کتاب حاصل کردم.»
  • «راه خدای در چهارچیز است: یکی امن در روزی، و دوم اخلاص در کار، و سوم عداوت با شیطان، و چهارم ساختن مرگ.»
  • «نقل است که شقیق در سمرقند مجلس می‌گفت. روی به قوم کرد و گفت: ای قوم! اگر مرده‌اید به گورستان، اگر کودک اید به دبیرستان، و اگر دیوانه‌اید به بیمارستان و اگر کافرید کافرستان، و اگر بنده‌اید داد مسلمانی از خود بستانید ای مخلوق پرستان.»
  • «هرکه به خدای اعتماد کند به روزی خویش خوی نیک او زیادت شود، و او سخی گردد و در طاعتش وسواس نبود.»
  • «هلاک مرد در سه چیز است. گناه می‌کند به امید توبه، و توبه نکند به امید زندگانی، و توبه ناکرده می‌ماند به امید رحمت، پس چنین کس هرگز توبه نکند.
  • «مرگ را ساخته باید بود که چون مرگ بیاید بازنگردد.»
  • «من هیچ چیز دوست تر از مهمان ندارم. از بهر آنکه روزی و مؤنت او بر خدای است و من در میان هیچ کس نیم، و مزد و ثواب مرا.»