باز کردن منو اصلی

حسین سناپور (۱۳۳۹ / ۱۹۶۰ م) نویسنده و ناقد ادبی ایرانی.

Sanapour210886.JPG

گفتاوردهاویرایش

  • «ترس از نوشتن هم یکی دیگر از ترس‌هایی است که در کشورِ ما مدام بر آن دامن زده می‌شود، به جای برطرف کردنش، و همهٔ ما هم در این دامن‌زدن نقش داریم. نه فقط به دلایل مختلف جلوِ بچه‌ها و جوان‌هامان را می‌گیریم، که حتی به عنوان منتقد و نویسنده هم مدام طوری وانمود می‌کنیم که انگار نوشتن یک موهبت است، یا توانایی به‌خصوصی که فقط عدهٔ بسیار معدودی از آن برخورداند. بله، شاید این کار هم مثل خیلی کارهای دیگر از عهدهٔ همه کس برنیاید، اما موهبتی هم نیست که فقط عدهٔ معدودی داشته باشندش... جامعهٔ ترس‌خوردهٔ ما خیلی کارها باید بکند تا از ترس‌هاش رها شود، یکی‌اش هم همین نترسیدن از نوشتن است در کسانی که ماجرا و حرفِ جذابی برای روایت دارند.»[۱]
  • «رفاقت چیزی بیشتر از دوستی است. حتی بیشتر از صمیمیت هم. یک‌جور عهد برادری است. همان کاری که مثلاً دیده‌ایم در فیلم‌ها بعضی‌ها با بریدن دستشان و اختلاط خون‌هایشان می‌کنند و هم‌قسم می‌شوند در دوستی یا شراکتی. نوعی یگانگی و برادری در مقابل دشمنان یا اصلاً در مقابل جهانی که یکسره دشمن است. ناامنی جهان پیرامون و خطراتی که افراد را تهدید می‌کند، شرط اولیه چنین پیوندی است، وگرنه اصلاً آن رابطه می‌شود دوستی، یا دست‌بالا می‌شود صمیمیت؛ چیزی که کم‌وبیش معمول است و در اطرافمان می‌بینیم.»[۲]

منابعویرایش