باز کردن منو اصلی

حسین ثنایی مشهدی

شاعر فارسی‌زبان دربار مغولی هند

حسین ثنایی مشهدی (؟ - ۹۹۶ق/ ۱۵۸۸م) شاعر ایرانی سدهٔ دهم هجری/شانزدهم میلادی بود که برای نوآوری در سبک هندی در شعر فارسی در روزگار خود شهرت داشت و نزد دو دربار صفوی ایران و مغولی هند ارجمند گشت.

شعرویرایش

ای خاک‌نشین درگه قدر تو ماه      دست طلب از دامن وصلت کوتاه
در کوی تو ز آن خانه گرفتم مباد      آزرده شود خیالت از دوری راه
* * *
لبهات بگفتن چو شکربار شوند      زنهار چنان مکن که بیکار شوند
ترسم که ز هم جدا نگردند اگر      از لذت یکدگر خبردار شوند
* * *
آن نازنین که دی ز برم خشمگین برفت      شیرین چو شهد آمد و چون انگبین برفت
وین حیرتم ز دل نرود تا بروز حشر      کآمد چنان بخشم و بناز این چنین برفت
صدبار زنده گشتم و هربار بر سرم      آمد چون جان و چون نفس واپسین برفت
ای پندگوی، دل ز ثنایی مجو که دل      از وی رمید و از پی آن نازنین برفت[۱]

منابعویرایش

ویکی‌پدیا مقاله‌ای دربارهٔ
  1. ذبیح‌الله صفا. تاریخ ادبیات ایران. ج. چهارم. چاپ هفتم. تهران: انتشارات فردوس، ۱۳۸۹. ۲۹۶–۳۰۰. شابک ‎۹۷۸۹۶۴۳۲۰۴۷۵۴.