باز کردن منو اصلی

ابوالحسین نوری (؟ -۲۹۷ق/۹۰۷م) همچنین مشهور به ابن البغوی از بزرگان تصوّف در سدهٔ سوم هجری.

گفتاوردهاویرایش

از تذکرة الاولیاء، عطار نیشابوری، بخش «ذکر ابوالحسین نوری»

  • «تصوف دشمنی دنیا است و دوستی مولی.»
  • «تصوف ترک جمله نصیبهاء نفس است برای نصیب حق.»
  • «تصوف آزادی است و جوانمردی و ترک تکلف و سخاوت.»
  • «تصوف نه رسوم است ونه علوم لیکن اخلاقی است یعنی اگر رسم بودی به مجاهده بدست آمدی و اگر علم بودی به تعلم حاصل شدی بلکه اخلاقی است که تحلقوا باخلاق الله بخلق خدای بیرون آمدن نه برسوم دست دهد و نه بعلوم.»
  • «صوفی آن بود که هیچ چیز در بند او نبود و او در بند هیچ چیز نشود.»
  • «صوفیان آن قوم‌اند که جان ایشان از کدورت بشریت آزاد گشته است و از آفت نفس صافی شده و از هوا خلاص یافته تا در صف اول و درجه اعلی با حق بیارامیده‌اند و از غیر او رمیده نه ملک بودند و نه مملوک.»
  • «راه مسلمانی بر خلق بسته است تا سر بر خط رسول علیه السلام ننهند گشاده نشود.»
  • «وجد زبانه‌ایست که در سرنجنبد و از شوق پدید آید که اندامها بجنبش آید یا از شادی یا از اندوه.»

دربارهٔ اوویرایش

  • «آن مجذوب وحدت آن مسلوب عزت آن قبله انوار آن نقطه اسرار آن خویشتن کشته در درد دوری لطیف عالم ابوالحسین نوری رحمة الله علیه یگانه عهد و قدوه وقت و ظریف اهل محبت تصوف و شریف اهل محبت بود و ریاضاتی شگرفت و معاملاتی پسندیده و نکتی عالی و رموزی عجب و نظری صحیح و فراستی صادق وعشقی به کمال و شوقی بی‌نهایت داشت و مشایخ بر تقدیم او متفق بودند و او را امیرالقلوب گفتندی.»